Ρούλα Καραφέρη τι θα δούμε φέτος στο 6ο Φεστιβάλ Open Nights;


Φωτογραφία: Γιάννης Χαρισούλης Φωτογραφία: Γιάννης Χαρισούλης

Μια ζωντανή γιορτή των τεχνών, σε αρχαιολογικούς χώρους, δρόμους και βιτρίνες καταστημάτων που φιλοδοξεί να μετατρέψει την πόλη σε έναν ζωντανό χώρο καλλιτεχνικής δημιουργίας. 
Συνέντευξη:  Χαρίκλεια Βλαχάκη 
 

 

Ήταν Μάρτιος του 2019 όταν η χώρα μας μαζί με τον υπόλοιπο πλανήτη θα έκλεινε τις πόρτες της σε κάθε είδους δραστηριότητα κοινωνική, επαγγελματική και πολιτιστική. Φεστιβάλ, συναυλίες, θέατρα και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις θα έμπαιναν στον πάγο. Όχι όμως και η ανάγκη για έκφραση και δημιουργία η οποία αποτέλεσε τον κινητήριο μοχλό του Διακαλλιτεχνικού Φεστιβάλ Open Nights το οποίο μέσα στην απόλυτη σιγή και παρά τους περιορισμούς, πραγματοποίησε τον Οκτώβριο του 2020 την 5η του διοργάνωση, χωρίς την παρουσία κοινού αλλά με δεκάδες εκδηλώσεις αξιώσεων οι οποίες παρουσιάστηκαν διαδικτυακά, βάζοντας τις τέχνες στα σπίτια μας. Σήμερα μετά από έναν μαραθώνιο αγώνα δρόμου των διοργανωτών αλλά και των συμμετεχόντων καλλιτεχνών, το 6ο Φεστιβάλ Open Nights ανοίγει την αυλαία του πολιτισμού στη Λάρισα και μας προσκαλεί σε μια ζωντανή γιορτή των τεχνών, σε αρχαιολογικούς χώρους, δρόμους και βιτρίνες καταστημάτων την οποία περιμένουμε με ανυπομονησία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί η χορογράφος, εμπνεύστρια και διοργανώτρια του Φεστιβάλ κ. Ρούλα Καραφέρη μιλά για τον οραματισμό, τη διαλεκτική αλλά και την πρωτοτυπία της φετινής διοργάνωσης που πραγματεύεται την έννοια της «Στάσις» και αναμένεται να ξεκινήσει στις αρχές Ιουνίου.

Κυρία Καραφέρη, τι μας επιφυλάσσει η φετινή διοργάνωση;

Προσαρμοσμένο στα δεδομένα, φέτος το φεστιβάλ Open Nights, το 6 ο στην σειρά, θα γίνει για πρώτη φορά στην αρχή του καλοκαιριού ενώ επιφυλάσσεται να συνεχίσει την παρουσία του στο δευτερο μισό του φθινοπώρου με επιπλέον παραστάσεις και δράσεις. Φαίνεται οτι οι συν - θήκες έδωσαν αναγκαστική ώθηση στο αρχικό όνειρο να παρουσιάζουμε δράσεις μας όλο τον χρόνο! Τον Ιούνιο λοιπόν θα βγούμε κυριολεκτικά στον δρόμο . Θα απλωθούμε στην πόλη της Λάρισας με εικαστικά έργα , εγκαταστάσεις και «τοποκαθορισμένες» (site -specific) δράσεις και performances, προβάλοντας καλλιτέχνες απο την πόλη, όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Διατηρώντας ως βάση μας τον Μύλο του Παππά θα «μπούμε» με τέχνη σε λιγότερο γνωστους αρχαιολογικούς χωρους, κοινόχρηστους χώρους, αλλά και βιτρίνες κατα - στημάτων. Στόχος μας είναι μια δημόσια τέχνη, διάχυτη στην πόλη, που προκαλεί διάλογο και διασυνδέει διαφορετικές «ομιλίες». Θα έχουμε και φέτος προβολές, αυτή τη φορά στον θερινό σινεμά του Μύλου, ανανεώνοντας την συνεργασία μας με το φεστιβάλ Thessaloniki Cinedance International (TCI ) επάνω στην καλλιτεχνική διασύνδεση του κινηματογράφου με τον χορό, ενώ για πρώτη χρονιά θα συνεργαστούμε και με το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου που θα μας φέρει σε κινηματογραφική επαφή με διαφορετικές πολιτιστικές και κοινωνικές εμπειρίες και απόψεις. Το λογοτεχνικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ θα μας παρουσιάσει ποι - ητές «αλλιώς», performances θα συνδέσουν τη βιντεοσκόπηση με τη ζωντανή κίνηση, ενώ παράλληλα άλλες δράσεις θα μας υπενθυμίσουν επίκαιρα θέματα που τείνουμε να ξεχνάμε, υπηρετώντας το κοινωνικό εκτόπισμα του φεστιβάλ, όπως η περφόρμανς με τίτλο «κάθε μέρα είναι μέρα της γυναίκας» και η εικαστική εγκατάσταση «ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ» σε μια παλιά μονοκατοικία. Τέλος, κάποιες διαδραστικές παραγωγές και σεμινάρια θα ξεκινήσουν μέσα στο φεστιβάλ τον Ιούνιο και θα ολοκληρωθούν με την παρουσίαση τους το φθινόπωρο.

Πόσο δύσκολη ήταν η πραγματοποίηση του στις παρούσες συνθήκες;

Προσωπικά έχω μια εντυπωσιακή τάση για αποστολές αυτοκτονίας. Έτσι ήταν και η μετατροπή του 5ου φεστιβάλ το φθινόπωρο του 2020 απο ζωντανό σε διαδικτυακό την τελευταία στιγμή. Έπρεπε να σωθεί και να παρουσιαστεί έστω και διαδικτυακά η δουλειά πολλών μηνών, πολλών ανθρώπων. Φέτος ο σχεδιασμός του προγράμματος, έχοντας ως στόχο να ξεφύγουμε απο το διαδικτυακό, ήταν ιδιαίτερα δύσκολος. Ήταν σαν κινούμενη άμμος. Δύσκολο να σταθείς διότι κινείται συνεχώς και φοβάσαι μήπως υποχωρήσει και σε παρει μαζί της στη μαυρίλα της απουσίας πολιτισμού. Πως θα μπορούσε όμως να είναι διαφορετικά μέσα στις ακραίες συνθήκες που ζήσαμε και ζούμε και με τα μέτρα για τον πολιτισμό να παίρνονται πάντα τελευταία! Καλλιτέχνες αποκαρδιωμένοι απο τη μακρόχρονη απραγία και απαξίωση, καλούνται να αντιδράσουν άμεσα, όπως και οι διοργανωτές άλλωστε, χωρίς τον απαραίτητο χρόνο σχεδιασμού. Θα τα καταφέρουμε όμως! Εμείς είμαστε μαθημένοι στα δύσκολα. Υποστήριξη, σεβασμό και ελευθερία χρειαζόμαστε και δημιουργούμε έργα τέχνης. Μέσα απο τις δυσκολίες γίναμε όμως και πιο δημιουργικοί! Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι για την πρωτότυπη συνεργασία με καταστήματα του κέντρου της πόλης έτσι ώστε να τοποθετήσουμε στις βιτρίνες τους εικαστικά έργα. Στόχος μας είναι να αντιμετωπίσουμε τις βιτρίνες ως προέκταση του δημόσιου χώρου μέσα από την αυθεντικότητα τους (βιτρίνες ρούχων, βιβλίων, tattoo studio κ.ά.) Τέλος, πρέπει να προσθέσω οτι δε θα μπορούσα να σχεδιάσω χωρίς τους καταπληκτικούς συνεργάτες που έχω, που μπορεί αρχικά να τρομάζουν με τα ρίσκα που παίρνω, αλλά ενθουσιάζονται στη συνέχεια και είναι απολύτως ικανοί να αναταπεξέλθουν. Βασική και σημαντική παραμένει η εικαστική επιμελήτρια, Μουσειολόγος Βαλεντίνη Μαργαριτοπούλου ενώ η ομάδα έχει επιπλέον εμπλουτιστεί με νέους συνεργάτες καλλιτέχνες και επιστήμονες.

Θα είναι λοιπόν μια ξεχωριστή διοργάνωση;

Για πρώτη φορά στα χρονικά του φεστιβάλ, προτείνουμε τη διάχυση των τεχνών στον αστικό χώρο της πόλης της Λάρισας, αναδεικνύοντας τον ως κοινωνικό και διαλογικό τόπο. Εναν τόπο που αφορά καλλιτέχνες και κοινό και είναι ικανός εν δυνάμει να φιλοξενήσει κάθε «φωνή». Ο δημόσιος χώρος αποτελεί πεδίο διαπραγμάτευσης, σύγκρουσης, αμφισβήτησης, συνύπαρξης και πολλαπλότητας γεγονότων και συμβάντων. Κάτι που με αφορμή την πανδημία έγινε για μεγαλο διάστημα απαγορευτικό! Πιστεύω ότι η αναστολή της χρήσης αλλά και της έννοιας δημόσιος χώρος ως αντιθετικής προς τον ιδιωτικό, εξυπηρετεί (μεταξύ άλλων): α) την καταστολή που επιβάλλεται για τη διαφύλαξη της υγείας αλλά και της δημόσιας περιουσίας, β) την επιτήρηση για την υποτιθέμενη διαφύλαξη του δημόσιου ουδέτερου «δημοκρατικού» χώρου, και, γ) την αυτόνομη επιχειρηματική αναπτυξιακή εκμετάλλευσή του. Ίσως όμως το μέλλον της τέχνης δεν ανήκει στον καλλιτεχνικό χώρο, νοούμενο κάτω από την περιοριστική παραδοσιακή έννοια των μουσείων, γκαλερί και θεάτρων, αλλά στο αστικό περιβάλλον. Στους δημόσιους χώρους.

Γιατί «Στάση», που είναι η θεματική του φεστιβάλ φέτος;

Είναι γνωστό ότι ο κεντρικός στόχος του φεστιβάλ είναι να δημιουργήσει, ή να ενεργοποιήσει διαλογικούς χώρους όπου οι εικαστικές και παραστατικές τέχνες μπορούν αρχικά να συνδεθούν μεταξύ τους μέσα από ένα κοινό θέμα και στη συνέχεια, με την συμμετοχή άλλων γνωστικών πεδίων, να κατευθυνθούν στην πραγματική ζωή. Το φετινό θέμα «Στάση», προτάθηκε στοχεύοντας σε διαφορετικές αναγνώσεις της έννοιας: στάση ζωής, αντί-Σταση, επανά-Σταση. Υπογραμμίσαμε οτι σε διάφορες επαναστάσεις (επιστημονική, τεχνολογική, επανάσταση στις Τέχνες) οι φορείς αυθεντίας δεν είναι απαραίτητα και φορείς εξουσίας ενώ κάποιες άλλες απαιτούνε συνεχή αγώνα διατήρησης των κεκτημένων, όπως π.χ. οι εργασιακές κατακτήσεις, ή η γυναικεία χειραφέτηση. Στάση όμως και για σκέψη πάνω στην καθημερινότητα. Στάση για αυτοκριτική και αναστοχασμό πάνω σε ζητήματα που καθίστανται ολοένα και πιο συλλογικά. Στάση και για τη δημιουργία νέων τρόπων ύπαρξης, χωρίς αναγκαστική αναγωγή στην οποιαδήποτε νομοτέλεια και σε διαδικασίες που ανήκουν στο παρελθόν. Και βεβαίως κυριολεκτική στάση στην πόλη! Σημεία όπου δεν προσέχει συνήθως κάποιος, αποκτούν σημασία. Μιλώντας για τοποειδικότητα (site-specific), μιλάμε για μία δια-διαδρασιακή και αλληλεξαρτώμενη σχέση του χώρου με το κοινωνικό, όπου ο ίδιος ο χώρος γίνεται μέρος της δράσης με τις «συνδηλώσεις» του και τα κοινωνικά ή ιστορικά του χαρακτηριστικά. Η εικαστική ή πολυμεσική παρέμβαση, θα πρέπει να ενσωματώνει την ιδιαίτερη κατάσταση της τοποθεσίας, εμπεριέχοντας από την μία τον κυριολεκτικό τόπο που δέχεται την παρέμβαση και από την άλλη, τον νοηματικό τόπο (της εγκατάστασης/δράσης) που απορρέει από την παρέμβαση.

Υπήρξε συμμετοχή; Τι εισέπραξατε μέσα από τις προτάσεις που κατατέθηκαν;

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ ακολουθεί κάθε χρόνο δική του πορεία και είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις δηλώσεις συμμετοχής και βεβαίως τις επιλογές από αυτές, είτε είναι έργα των παραστατικών, είτε των εικαστικών τεχνών. Για το συγκεκριμένο θέμα υπήρξε μεγάλη διάθεση συμμετοχής και πολλές πρωτότυπες προτάσεις. Είναι κάθε χρόνο ιδιαίτερα ενδιαφέρον το πως κάθε καλλιτέχνης εμπνέεται από την εκάστοτε θεματική. Η διαδικτυακή περίοδος που περνάμε ακόμα, έχει εμπνευσει πολλούς δημιουργούς προς μια υβρυδική κατευθυνση. Μίξη δηλαδή της ζωντανής δράσης με βιντεσκοπημένη ή διάδραση του κοινού μέσω διαδικτύου. Αυτά ειναι τα θετικά που θα μας μείνουν απο την τραυματική για τις τέχνες, εμπειρία του εγκλεισμού. Χαιρόμαστε επίσης ιδιαίτερα που το φεστιβάλ φέτος θα παρουσιάσει καταξιωμένους, αλλά και νέους καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, με κάποιους απο αυτούς να ειναι Λαρισαίοι που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Επίσης λόγω των φετινών δύσκολων συνθηκών δεν θα έχουμε residencies και για κάποιες από τις προτάσεις πήραμε την κοινή με τον καλλιτέχνη απόφαση, να τις προγραμματίσουμε για το φεστιβάλ του 2022. Έχουμε δηλαδή και μαγιά για του χρόνου!

Τι σας δίδαξε η πανδημία;

Για μένα η εμπειρία της πανδημίας και ειδικότερα το χρονικό σημείο που νοσηλεύτηκα από covid-19, στο τέλος του περασμένου Οκτώβρη στάθηκε σημείο αναφοράς στη ζωή μου. Αν το θέλετε σημείο ενηλικίωσης. Είναι γνωστό οτι εμπειρίες απειλητικές για τη ζωή επηρεάζουν μέρη ενός ατόμου που δεν έχουν επηρεαστεί ποτέ πριν. Τέτοιες εμπειρίες μπορούν συχνά να γίνουν αντιληπτές ως αυτό που η ψυχολογία αποκαλεί «κορυφαίες εμπειρίες». Eμπειρίες σχεδόν πνευματικές. Η ένταση τους, το βάθος και η αίσθηση της βαθιάς σημασίας τους στο υπόλοιπο της ζωής, τις κάνουν να ξεχωρίζουν. Μια τέτοια εμπειρία δεν επικοινωνείται εύκολα με λόγια. Μόνο η τέχνη είναι ικανή να τις επικοινωνήσει σε προσωπικό αλλα και σε κοινωνικο/πολιτικό επίπεδο. Είναι ένας ακόμη λόγος που έχουμε τόσο βαθειά ανάγκη από την τέχνη στη ζωή μας, ό,τι και αν πραγματεύεται αυτή. Είτε είναι η διαπολιτισμική δράση ενός φεστιβάλ, είτε η αισθητική γλώσσα ενός εικαστικού ή ενός έργου χορού, στην ουσία η κοινή τους βάση είναι η τραγικότητα της ευάλωτης και φθαρτής υλικότητας του ανθρώπινου σώματος. 

 

Το διακαλλιτεχνικό φεστιβάλ OPEN NIGHTS διοργανώνεται από την ομάδα χορού OFF ART-Σκηνικές Παρουσίες και την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών Δήμου Λαρισαίων, έχει την υποστήριξη της Εφορίας Αρχαιοτήτων Λάρισας και γίνεται υπό την αιγίδα του ΥΠΠΟΑ. Συνεργάζεται με άλλα φεστιβάλ και οργανισμούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει κάθε χρόνο διαφορετικό θέμα, το οποίο προσεγγίζεται σε διαφορετικά πεδία: στις εικαστικές τέχνες και τις εγκαταστάσεις (installations), στις σκηνικές παραστατικές τέχνες, στη λογοτεχνία, στις εικαστικές σωματικές τέχνες (περφόρμανς, ή δράσεις), αλλά και στη θεωρία (κοινωνιολογία, ψυχανάλυση, ιστορία, αισθητική). Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα διαδραστικά έργα και στα έργα με κοινωνικές προεκτάσεις. Η έναρξη του φεστιβάλ προγραμματίζεται για τις αρχές Ιουνίου.

Timeline

Εκδότρια: Δανάη Δημητρακοπούλου

Αρχισυνταξία: Χαρίκλεια Βλαχάκη
Σύνταξη: Παναγιώτα Φούντα
Δημιουργικό: Εύη Αγγελούλη
Επικοινωνία: epiloges@eleftheria.gr
Τηλ.: 2410 660335 
Δημοσιογραφικός Οργανισμός “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ

 Για την προβολή της επιχείρησής σας επικοινωνήστε με το διαφημιστικό τμήμα.

  • Υπεύθυνη: Σταυρούλα Γκρίλλα
  • Διεύθυνση: Παπασταύρου 6, Λάρισα
  • Τηλ.: 2410 564029
  • email: dtp@eleftheria.gr
  • Media Kit

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

SOCIAL MEDIA

Καρφιτσώστε τις Θεσσαλικές επιλογές στο pinterest Ακολουθήστε τις Θεσσαλικές επιλογές στο instagram