THE VELVET UNDERGROUND: "Who loves the sun? Not everyone… "


Στο βραχύ τους βίο – πέντε χρόνια συνολικά και μόλις τρία με την αρχική σύνθεση – οι Velvet Underground ήταν μια τέλεια αποτυχία. Ελάχιστοι αγόρασαν τους δίσκους τους και οι συναυλιακοί χώροι είχαν την τάση να αδειάζουν γοργά όποτε ανέβαιναν στη σκηνή.

O Brian Eno είπε κάποτε: "Σχεδόν κανείς δεν αγόραζε τότε τους δίσκους τους αλλά όσοι το έκαναν, έφτιαξαν δικά τους συγκροτήματα". Πράγματι, φανατικοί οπαδοί και επηρεασμένοι σε μεγάλο βαθμό έχουν δηλώσει, μεταξύ άλλων, καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως οι Patti Smith, David Bowie, Can, Talking Heads, Johnathan Richman, Pete Shelley (Buzzcocks), Crissie Hynde, REM, Iggy Pop, Joy Division και φυσικά οι Sonic Youth. 

Σε αυτό το άρθρο θα προσεγγίσουμε το μεγαλείο του συγκροτήματος και τους λόγους για τους οποίους ήταν και είναι μέχρι σήμερα τόσο επιδραστικό.

Τα συστατικά θυμίζουν τη συγκυρία της ευθυγράμμισης αστεριών:

Lou Reed, ο συνθέτης, ο τραγουδιστής, ο σκοτεινός – John Cale, ο πολυοργανίστας, με κλασική παιδεία, ο πειραματιστής – Sterling Morrison o κιθαρίστας, το μουσικό αντίβαρο στον αυτοσχεδιασμό του Reed – Maureen Tucker, τα ψυχωτικά κρουστά από το υπόγειο- Νico, η παγωμένη γοητεία, η βαθειά φωνή – Andy Warhol, ο μετρ της ποπ αρτ, ο μάνατζερ, ο λόγος για τον οποίο το συγκρότημα έφτασε έστω και σε κάποιο κοινό.

Το όνομά τους το πήρανε από τον τίτλο έρευνας του 1963 που ασχολούνταν με το υπόγειο σύμπαν του σεξ, τους swingers και τον σαδομαζοχισμό. Η θεματική τους δεν απείχε πολύ από τα παραπάνω, αν προσθέσει κανείς τα ναρκωτικά και τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής.

Τα τέσσερα άλμπουμ τους (The Velvet Underground & Nico, White Light White Heat, The Velvet Underground, Loaded ) δεν μπήκαν εκείνη την εποχή στις playlist των ραδιοφωνικών σταθμών. Η εμμονή του Reed με τον William Burroughs αποτυπώθηκε εύγλωττα στην, απορροφημένη από τα ναρκωτικά, μαύρη αισθητική των στίχων του. Σε συνδυασμό με τον άρτιο αλλά ακραίο πειραματισμό του Cale, δημιούργησαν ένα μείγμα που έδιωχνε τους ακροατές με "μαλακά" αυτιά, δηλαδή τους περισσότερους και εκνεύριζε τους μαγαζάτορες.

Ακούστε :

The Velvet Underground & Nico – 1967

White light/white heat – 1968

The Velvet Underground- 1969

Loaded – 1970

Squeeze -1973 ( κανένα από τα αρχικά μέλη )

Songs for Drella – Lou Reed & John Cale 1990

White light/white heat – This is Nowhere 2016

The Velvet Underground & Nico – Beck 2017

 

Αν και είναι επιβεβαιωμένο ότι στους L. Reed και S. Morrison άρεσαν Blues καλλιτέχνες όπως οι Lightning Hopkins και ο Jimmy Reed, ήταν σίγουρο ότι κανείς από τους δύο δε θα γινόταν ο επόμενος Mike Bloomfield, όπως ο ίδιος ο S. Morrison είπε χαρακτηριστικά κάποτε. Δεν είναι παρακινδυνευμένο να πούμε ότι οι Velvet ήταν το πρώτο συγκρότημα στην ιστορία του Rock n Roll που δεν είχε σαν βάση τα Blues ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, δεν τους ενδιέφεραν τα Blues σαν μουσική φόρμα.

Σημαντικό παράγοντα για την πορεία του συγκροτήματος αποτέλεσε ο άκρατος εγωισμός του Reed και οι διαφορετικές κατευθύνσεις που είχαν στο μυαλό τους ο ίδιος και ο Cale, κάτι που συνετέλεσε στην "αποχώρηση’" του τελευταίου μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου δίσκου τους. Ο Reed είχε ήδη ξεφορτωθεί τη Nico και απολύσει τον Warhol. Ο ταλαντούχος πολυοργανίστας Doug Yule προσλήφθηκε στη θέση του Cale και είχε σημαντική συμμετοχή στα επόμενα δύο άλμπουμ. Οι Reed και Cale θα ξαναμιλήσουν ο ένας στον άλλον δεκαετίες μετά, στην κηδεία του Andy Warhol και λίγα χρόνια αργότερα θα μας δώσουν έναν εκπληκτικό δίσκο αφιερωμένο στον μέντορα και μαικήνα των Velvet με τίτλο "Songs for Drella".

To συγκρότημα θα ενωθεί ξανά για μία σειρά συναυλιών το 1992 με την αρχική σύνθεση. Ο S. Morrison πέθανε το 1995 και ο Lou Reed το 2013.

Οι Velvet Underground κατάφεραν να απελευθερώσουν τη μουσική από την εφηβική αθωότητα και το "la la la" της δεκαετίας του ‘60 και να δείξουν σε όλους (μουσικούς και ακροατές) ότι ένας άλλος μουσικός κόσμος είναι δυνατός.

Mεγάλο μέρος του Krautrock και κυρίως του Punk, βρήκε τις βάσεις σε αυτούς τους υπέροχους αποτυχημένους. Τίποτε δε θα ήταν το ίδιο, καθόλα αυτά τα ενδιάμεσα 50 χρόνια, αν δεν είχαν υπάρξει οι Velvet Underground.

 

 

* Στη μνήμη του Γιώργου Χαρίτου.

Timeline

Εκδότρια: Δανάη Δημητρακοπούλου

Αρχισυνταξία: Χαρίκλεια Βλαχάκη
Σύνταξη: Παναγιώτα Φούντα
Δημιουργικό: Εύη Αγγελούλη
Επικοινωνία: epiloges@eleftheria.gr
Τηλ.: 2410 660335 
Δημοσιογραφικός Οργανισμός “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ

 Για την προβολή της επιχείρησής σας επικοινωνήστε με το διαφημιστικό τμήμα.

  • Υπεύθυνη: Σταυρούλα Γκρίλλα
  • Διεύθυνση: Παπασταύρου 6, Λάρισα
  • Τηλ.: 2410 564029
  • email: dtp@eleftheria.gr
  • Media Kit

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

SOCIAL MEDIA

Καρφιτσώστε τις Θεσσαλικές επιλογές στο pinterest Ακολουθήστε τις Θεσσαλικές επιλογές στο instagram