Κάκια Χαλήμαγα – Χατζή: Η κυρία


Ανάμεσα σε σκηνικά, ήρωες παραμυθιών και δράκους η πρωτοπόρος δασκάλα μας εξιστορεί την 24χρονη πορεία της, δίπλα στο παιδί.


Η συζήτηση μας έχει μόλις αρχίσει, τη στιγμή που ο Αλέξανδρος Ευθυμιόπουλος, φωτογράφος των Θ.Ε., διακόπτει…. «Καλημέρα κυρία», την προσφωνεί. Λίγο αργότερα, μια μαθήτρια μπαίνει στον χώρο και τη ρωτάει «Κυρία θα μπορούσαμε να….». Κυρία την αποκαλούν τα παιδιά, κυρία οι μαμάδες των παιδιών αλλά και εκείνοι πως ως παιδιά ήταν κάποτε μαθητές της, εκφράζοντας αυθόρμητα ένα ανυπόκριτο αίσθημα αγάπης και σεβασμού, στην πρωτοπόρο δασκάλα Κάκια Χαλήμαγα – Χατζή που τους έμαθε το χρώμα, που τους έδειξε το δρόμο της φαντασίας, που τα εμπιστεύτηκε. 

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την στιγμή που η Κάκια Χαλήμαγα – Χατζή, ξεκίνησε να ασχολείται με το παιδί, αν και όπως λέει η ίδια θυμάται πάντα τον εαυτό της να περιτριγυρίζεται από αυτά, να τους αφηγείται, να παίζει μαζί τους παιχνίδια. «Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάντα κατέληγα να κάνω τη δασκάλα. Από όταν ήμουν κοπέλα, αλλά και αργότερα, σε εκδρομές ή σε σπίτια φίλων, με κάποιο περίεργο τρόπο έστηναν έναν κύκλο γύρω μου και σκαρφιζόμενοι διάφορα, περνούσαμε έτσι ώρες».

Παρά αυτή της την έμφυτη κλήση ωστόσο, όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσει τι θέλει να κάνει στη ζωή, δεν έγινε δασκάλα. Επέλεξε να γίνει διακοσμήτρια και για όσους δεν το γνωρίζουν ορισμένα από τα μαγαζί που άφησαν εποχή στη δεκαετία του 80 στη Λάρισα, έφεραν την υπογραφή της. Όπως για παράδειγμα οι θρυλικές «Στάλες». 

Με μεγάλη επιτυχία, δραστηριοποιήθηκε επίσης και στο εμπόριο, δημιουργώντας το 1973 μία από τις πλέον ενημερωμένες μπουτίκ της πόλης. Στην Ασκληπιού 19, στην «Μπουτίκ ΚΑΤΥ», η οποία ξεχώριζε τόσο για τα εξαιρετικά ντε πιες, όσο και για τη μοντέρνα αισθητική, οι Λαρισαίες ντύνονταν με την τελευταία λέξη της μόδας, μέχρι το 1992. «Ήταν δύσκολα χρόνια, καθώς ο ανταγωνισμός από τα μεγάλα πολυκαταστήματα δεν άφηνε πλέον περιθώρια κέρδους. Η δουλειά είχε πέσει οπότε ή έφευγες στην ώρα σου ή έφευγες τρέχοντας. Οπότε προτίμησα να φύγω στη ώρα μου». 

ΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Το 1983, επί δημαρχίας Αριστείδη Λαμπρούλη, ιδρύεται το Νομικό πρόσωπο της Δημοτικής πινακοθήκης - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα με σκοπούς τη διοργάνωση εκθέσεων, τη λειτουργία εργαστηρίων και βιβλιοθήκης. Η Κάκια Χαλήμαγα καλείται να συμμετάσχει στην Καλλιτεχνική Επιτροπή, ενώ αργότερα διατελεί και πρόεδρος. « Το 1978 η Χαρίκλεια Μυταρά- δασκάλα μου στη Σχολή Δοξιάδη, όπως και ο Μυταράς- είχε δημιουργήσει στη Χαλκίδα το πρωτοπόρο Δημοτικό Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, τη δουλειά του οποίου είχα παρακολουθήσει και θαύμαζα. Κάποια στιγμή λοιπόν πήγα στον Λαμπρούλη, ο οποίος είχε το εξαιρετικό προτέρημα να ακούει τους πάντες και τα πάντα και εν συνεχεία να επιλέγει τι θέλει να κρατήσει- και του είπα να κάνουμε ένα εργαστήρι όπως της Χαλκίδας στη Λάρισα». Η ιδέα του άρεσε και έτσι τον Απρίλιο του 1986, ιδρύθηκε το Ελεύθερο Εργαστήρι Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας - Μουσείο Γ.Ι.Κατσίγρα, όπου η Κάκια Χαλήμαγα Χατζή διδάσκει ως δασκάλα μέχρι το 1999.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Στο πλαίσιο λειτουργίας του εργαστηρίου, η Κάκια πειραματίζεται με διάφορες μεθόδους και τεχνικές παραγωγής εικαστικού αποτελέσματος και συλλαμβάνει την ιδέα μιας παιδικής σκηνής. «Αυτό που ήθελα πάντα ήταν τα παιδιά να μαθαίνουν ζωγραφική παίζοντας και να μην την δουν ποτέ σαν μάθημα. Κάποια στιγμή λοιπόν σκέφτηκα ότι το κουκλοθέατρο θα τους έδινε τη δυνατότητα να ζωγραφίσουν και στη συνέχεια να μπουν μέσα στις ζωγραφιές τους και να παίζουν με αυτές. Έτσι ξεκινήσαμε να ζωγραφίζουμε σκηνικά και κούκλες και το 1992, η Παιδική Σκηνή του Εργαστηρίου ανεβάζει την «Οδύσσεια», στον Μύλο του Παππά». Το 2000, η κ. Χαλήμαγα- Χατζή, επιστρέφει στην Ασκληπίου 19 και ξεκινά το Δημιουργικό Εργαστήρι, έναν χώρο όπου όλο το χρόνο τα παιδιά ζωγραφίζουν, ετοιμάζουν κούκλες και σκηνικά, γράφουν σενάρια και διαλόγους και δημιουργούν τις πιο όμορφες παραστάσεις στο τέλος της χρονιάς.    

«Το Δημιουργικό Εργαστήρι στην Ασκληπιού 19, ήταν μια ζεστή αγκαλιά, ένας χώρος μικρός, κουκλίστικος, τον οποίο ακόμη και σήμερα τα παιδιά που πέρασαν που εκεί, θυμούνται νοσταλγικά. Αργότερα μετακομίσαμε σε μεγαλύτερο χώρο, στην Ασκληπιού 52. Όλη μου η επαγγελματική δραστηριότητα στην Ασκληπίου έλαβε χώρα», λέει αναπολώντας και συνεχίζει: «Κάθε φορά συζητούσαμε με τα παιδιά το θέμα της παράστασης που θέλαμε να παρουσιάσουμε, γινόντουσαν ολόκληρες διεργασίες για να αποφασίσουμε, το μήνυμα που θέλαμε να περάσουμε, το πώς θα το πετύχουμε. Ήταν και εξακολουθεί να είναι μια πολύ ιδιαίτερη διαδικασία στην οποία εμπλέκονται όλα τα παιδιά. Είναι κάτι που τους αφορά και αυτό νομίζω ήταν που έκανε το Δημιουργικό Εργαστήρι, τόσο ξεχωριστό, το ότι τα παιδιά δεν νιώθουν απλά κομμάτι του, αλλά το νιώθουν δικό τους.  Ακόμη και τώρα που εκείνα τα παιδιά είναι πλέον μεγάλα, έχουν τις δουλειές και τις οικογένειες τους, αν τους πω, «Κάνουμε αυτό; Κάνουμε εκείνο;» σκοτώνονται να βοηθήσουν, «ναι, κυρία» είναι η απάντησή τους. 

ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ

Φέτος συμπληρώνονται, 24 χρόνια από εκείνη την πρώτη παράσταση της Παιδικής Σκηνής ενώ πριν λίγες στη σκηνή του Δημοτικού Ωδείου, ανέβηκε η 25η παράσταση με τίτλο «Πινόκιο, φίλε μου» και θέμα τη διαφορετικότητα.  Τι είναι λοιπόν αυτό που έχει να θυμάται; «Χαρά πάνω από όλα», μας απαντά. «Τόσα χρόνια μετά, αυτό που πάντα με εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο μεταλλάσσονται τα παιδιά πάνω στη σκηνή, αποκτούν ένα τρομερά δυνατό αίσθημα ομαδικότητας, αλληλεγγύης, οργάνωσης και υπευθυνότητας».

Και τι συναίσθημα γεννά το να δουλεύεις με παιδιά; Τη ρωτάμε λίγο πριν την αποχαιρετίσουμε. «Τα παιδιά σε κάνουν να αισθάνεσαι νέος, να αισθάνεσαι ξεγνοιασιά με τα αστεία και την απλότητα της συμπεριφοράς τους, γιατί κακά τα ψέματα, όσο μεγαλώνεις η συμπεριφορά γίνεται επιτηδευμένη.  Προσωπικά χαίρομαι με το ότι αναγνωρίζουν την ειλικρίνεια μου, κάτι που δεν μπορείς εύκολα να κάνεις με τις παρέες των μεγάλων. Κάθε στιγμή, ακόμη και όταν είμαι πολύ κουρασμένη, μόλις μπαίνω στην τάξη ξεχνάω τα πάντα. Έχω αναρωτηθεί κι εγώ αρκετές φορές τι είναι αυτό που σου δίνουν και σε γεμίζει ενέργεια. Καταλήγω πως είναι το ακόρεστο ενδιαφέρον τους, για την ίδια τη ζωή»

 

Σχετικά Άρθρα

Timeline